Ne, mi ne havas tian tagon sur mia kalendaro.
Kuirtago nur okazas hazarde kiam mia kaprico reviviĝas.
Hodiaŭ estis tia tago.
Mi ne kuiras ĉiutage. Kuirado ne estas mia ŝatata tasko.
Certe kuirado ne estas pikniko por mi. Do kiam mia kaprico decidas kuiri ion, mi obeas ĝin.
Kelkaj tagoj antaŭe ankaŭ okazis ke mia kaprico ordonis min kuiri tinuso-stofpoton. Ĝi estas facile preparebla kaj ĝin mi dividis en porcioj kaj frostigis.
Sed hodiaŭ estis iel malsame. Mia kaprico volis baki panon. Unue mi bakis panon kun rosinoj kio estas dorĉa, do mi bakis simplan panon ankaŭ.
Mi ne laboris por la bakado, mia maŝino faris ĉion. Mi nur mezuris ingrediencojn.
En mia frostigilo mi ankaŭ havas farĉitajn brasikojn. Do mi ne bezonas enui pro mia manĝaĵo.
Kaj mi estos libera de kuirado almenaŭ semajno aŭ plu.
Tion vi ankaŭ povas fari se vi ne havas familion por manĝigi.

Neĝas senĉese
Blankeco kovras ĉion
Sciuroj reiris hejmen?
Birdetoj kaŝis sin varme?
Mia katino kuŝas komforte
Sur mia lito
Nu, mi devas iri for
bezonate

Lastsemajne mi rimarkis ke mi havas tro multe da komentojn je kelke da miaj blog-artikoloj. Suspekteme mi esploris ilin. Kion mi trovos tie ?
Ĉiuj estas reklamoj de tiel nomita ‘plenkreskulaĵo’. Kaj eĉ ili ne estas skribitaj en Esperanto. Ruboj! 
Mi devis purigi ilin. Sed tiel multe!
Kiel mi faru la taskon?
Unu po unu mi trairis la artikolojn kaj ĉiujn komentojn mi nuligis kune escepte de pravaj komentoj.
Mi komencis esti tre laca, do, mi lasis ĝin meze de mia tasko, kaj forgesis pri tio.
Hodiaŭ subite mi rememoris mian nefinitan taskon, kaj, ve, mi trovis plu da rubojn.
Kelkaj blog-artikoloj eĉ havis pli ol 300 rubojn, kaj pli ol dudek da artikoloj ekzistis ne purigite.
Jes, mi finis purigadon ĉi nokte kaj mi decidis ke la komentoj devas esti kontrolitaj, devas pasi mian inspekton.

Ĉar mi ne sciis kiel zorgi tiun floron, mi lasis ĝin kiel ĝi volas.

Oni dire Indian-somero (printempo en aŭtuno) okazas post unua frosto kaj devas esti pli varma ol 21 centigradoj.
Lastaj kelkaj tagoj estis varmaj, ne 21 centigrada sed estis proksimume.
Ĉar antaŭ tiuj tagoj jam ni havis eĉ neĝerojn kaj estis tre malvarme. Pro tio oni tre ĝuis varmajn tagojn, sed jam estas tempo por adiaŭi al komforta kvazaŭ somera vetero.
La folioj de arboj jam preskaŭ ĉiuj forfalis. La tero estas kovrita de flava foliaro. Oni estas okupata por balai ĝin. Mi ne balaas, ĉar mia najbaro blovos ĝin per lia maŝino. Se mi balaus li tuj kuras al mi, “Ne, ne, mi blovos poste ĉiujn kune. Plu da folioj falos tuj, ĉu ne? ”
Mi lasas lin kiel li ŝatas por la paco de inter najbaloj. En ĉiuokaze li estas persono kiu devas ion fari senĉese, nome labolema.
Veterprognozo jam parolas pri neĝado en nia regiono. Jes estas Novembro.

Ĉu mi jam menciis ke mi devis transŝarĝi ĉion kio estis en la kofro antaŭ la CAA persono atingis?
Ne nur kion mi aĉetis, sed kelkajn aĵojn kiuj jam estis en la kofro; nome lankovrilo por Pikniko (sidi sur ĝi), moskito-forpuŝaĵo (ne plu bezonas ĉijare), manĝaĵo por birdoj, arakidoj por sciuroj, binoklo, skatoloplena kelke da miksaĵoj, du dekduoj da malplenaj bierboteloj en skatolo (kion I intencis redoni) kaj tiel plu.
Mi transŝarĝis ilin sur pasaĝeraj seĝoj, ĉar la rezerva pneumatiko situis sub la planko de la kofro.
Lunde mi iris la pneumatiko-vendejo kie mia filo aĉetis tiun vintran pneumatikaron du semajnoj antaŭe.
Homoj atendas, telefonoj sonoras, la loko estis tre okupata. La administranto por pneumatiko diris ke oni bezonas 30 – 45 minutojn kaj diris “do, bonvolu sidiĝi”.
Subite, mi rimarkis ke junuro jam komencis labori je mia aŭto, kaj in 30 minutoj ĉio estis pleta. Unu najlo estis kulpa.
“Kiom mi ŝuldas?”
“Nenion, ĉar vi aĉetis ĝin ĉitie.”
Je la fino, la vivo ne estas tre malĝentila. 

fino

Ne paniku. Kvietiĝu. (al mi mem)
Mi jam estas ĉitie, do, kial ne faru aĉetadon unue, kaj mi pensu poste.
Mi ne trovis kion mi volis. Dum marŝado en la vendejo mi denove renkontis la viron kiu sciigis pri krevita pneumatiko. Mi denove dankis lin, kaj li diris “Mi treege bedaŭras vin.”
“Jes, certe. Mi ankaŭ.” Tion mi diris nur al mi.
Nu, kion fari?
Mi sidis en mia aŭto kaj eltiris la libreton “klarigaĵoj por posedanto”.
Malfermis la paĝon pri krevita pneumatiko.
“Hm? Kiel ŝanĝi pneumatikon?”
Jes, …. mi havas rezervan pneumatikon! Sed, unue mi devas telefoni al mia filo, ĉar li petis min ke “Panjo, ĉiam parolu al ni (infanoj) pri gravaj aferoj kiel aŭto aŭ domo.”
Nova teknologio, poŝtelefono, laboras. Li tuji respondis. Kiam mi rakontis kio okazis al mi, lia ekkrio estis “Oh, ĝii (ej)!”
Li ĉiam volas scii detalojn, do, mi rakontis retroire ĝis kiam mi sentis malglatecon.
“Mi pensas ke mi voku CAA(Canadian Automobile Association ).” mi diris. “Ĉu vi havas rezervan?” li diris “do, ŝanĝu…”, “sed, kara filo mia, la rezerva pneumatiko ne estas vintra”, “ Oh panjo, tio estos nur portempa, vi devas iri al pneumatiko-vendejo tuj poste… Ne veturu tro longe sur rezerva pneumatiko.”
“A-ha, tio estas la fakto.”
Al ni (mia edzo kaj mi) neniam antaŭe okazis tia malĝojeco, do, mi neniam vidis ke mia edzo ŝanĝis pneumatiko(j)n.
Mi telefonis al CAA, la telefon-akceptistino diris ke iu venos por mi en 30 - 45 minutoj. Li venis en 20 minutoj kaj ŝanĝis ĝin per rezerva pneumatiko.
Mia ekstra unu horo forkuris de mi tiamaniere.

daŭrigota

Dimanĉo. Komenco de vintra-tempo (Ni finis ‘ Sunlumo-ŝpartempo lastanolte). Ni havas ekstran unu horon hodiaŭ.
Mi iris aĉeti manĝoprovizojn. Longe ne iris, do sufiĉe multe da aĵo estis ŝarĝita en la kofro de mia aŭto.
Tuj poste mi iris al ”Home depo”, vendejo de ladaĵo por aĉeti malgrandan drilon, ĉar kion mia edzo uzis ne funkciis plu kaj alia kio apartenas al mia filo estas tro granda por mi eĉ por teni per du manoj.
Mi parkis. Unu viro marŝis apud mia aŭto kaj li alproksimiĝis al mia fenestro amikeme ridetante. Mi pensis ke li estas alia Esperantisto kiu rimarkis mian verdant standardon.
Mi malfermis mian fenestron kaj miene demandis “Kion?”
Li diris al mi “Do you know you have flat tire? / Ĉu vi scias ke vi havas krevitan pneumatikon?”
“Oh, ŝit(aĉaĵo)! ” Pardonu mian lingvon, tion mi diris nur al mi, sed “Ĉu vere? Oh Dankon!” al li..
Du, tri tagoj antaŭe kiam mi elveturis de mia garaĝo mi sentis iel malglata. Poste unu plu foje mi sentis saman, sed ne plu. A-ha, tio estis tio!.
Mi eliris de mia aŭto kaj vidis kia estis la situacio. Ho, ve. Ĝi estis vere malbone, tute plata.

daŭrigota

La tago ne estas bela, eĉ ekneĝetis kaj malvalma.
Reveninte hejmen de akvoekzercado, mi ne sentis tre aktiva, do manĝinte tagmanĝon mi ripozis.
Tamen mi sentis ke io mankis al mi.
Jes. Mi volis havi ĉokoladon.
En la domo ne estis ia ĉokolado. Fakte mi havas ĉokoladon por kuirado kiu estas sendolĉigita. Mi povus degeli ĝin kaj aldoni cukeron al ĝi.
Sed tio ne estas sama.
Jam estis vespero. Mia avido al ĉokolado pli fortiĝis.Jes, mi iru aĉeti iun ĉokoladan kukon.
Tia avido neniam okazis al mi ĝis nun. Stranga, tamen estas fakto. Mi veturis al unu vendejo nur por ĉokoladkuko, sed mi aĉetis ankaŭ oranĝojn kaj paprikojn pot morgaŭ.
Post vespermanĝo nature mi havis pecegon da ĉokoladkuko kaj estas kontenta.
Ĉu la malbela vetero afekcias tiamaniere?

Hodiaŭ matene mi iris al vendejo “Canadian Tire” kie mi devis pagi mian ŝuldon de kreditkarto. Kiam mi finis, forlasante la vendejon mi vidis konatan virinon. Do mi salutis ŝin. Ŝi estis rigardanta unu libreton. La libreto estas por kondukpermeso.
Kondukpermeso?
Ŝi estas veturanta pli ol kvindek jaroj, mi kredas.
Eble ŝi vidis mian surprizon, tuj ŝi aldonis “Baldaŭ mi devas havi ekzamenon denove.” Kaj mi rememoris ke ŝi jam estas 80jara.
“Mi pensis studi iomete antaŭ ekzameno…”
“Sed, estas malfacile kompreni “
Kei estas japanino kiu edziniĝis usonan soldaton post dua mondomilito kaj loĝis longe en urbo ßuffalo, Usono.
Ŝia frato alvenis al Kanado por komenci komercon, kaj ŝi laboris kune kun sia frato.
Ŝia edzo forpasis 10 jaroj antaŭe kaj ekde tiu tempo ŝi transloĝis al la loĝejo de frato en tiu ĉi urbo. Do jam long ŝi ne bezonis Anglan lingvon por ĉiutaga vivo.
Ŝia vetur-sperto estas longe(laŭ tempo) kaj vaste(laŭ tereno) ol mia, kaj mi neniam aŭdis ke ŝi havis akcidenton.
“Mi pensas ke vi ne havos problemon por suskcese trapasi ekzamenon” mi diris.
“Je 80jaraĝa oni ne bezonas veturi, ĉu ne?” kaj ŝi metis la libreton reen kie ĝi estis. Mi adiaŭis ŝin kaj lasis la vendejon. Tuj mi aŭdis ke ŝi vokis min, “Ĉu vi ne volas havi kafon aŭ ion?”
Mia tagmanĝo atendis min hejme, kaj mi estis malsata ne por kafo, do mi dankis ŝin kaj denove adiaŭis.
Ŝi ankaŭ iris al sia aŭto. Mi vidis ke ŝi malfermis la pordon de aŭto kaj iomete senmove staris kaj ree fermis la pordon kaj reeniris al la vendejo.
Verŝajen ŝi estis cerbumanta, studu aŭ ne. Tamen decidis aĉeti la libreton por studi.
Ia ekzameno, ne gravas kia, faras nin nervoza, mi pensis. Eble mi estos sama kiam mi ricevos anoncon ke mi devas sukcese trapasi ekzamenon por havi kondukpermeson daŭre.

Jam kelkaj tagoj la vetero ne estas amikema. Tagoj estis pluvemaj kaj malvalmaj.

Mia filo visitis min dum pasinta semajno por helpi min je deversaj aferoj. Kiam li foriris al sian loĝlokon nia domo aspektis tute malplena. Mi alkutimiĝis esti kun li, persono kiu povas paroli homan lingvon.
Subite mi sentis solecon. Mia kato aŭskultas min, sed ne respondas.

Suna tago estis hodiaŭ. Dek sentigradoj plivarma ol regulaj jaroj, veterprognozo anoncis.
Ni ĝuis nian inventaran laboron.
Hodiaŭ ni iris iel altan lokon. La pejzaĝo estis bela.
La koloron de sasafrasoj(Sassafras albidum) ankaŭ estis tiel ĉarma.
Ĉi tiu malnova arbo, onidire travivis ek de la tempo de dinosaŭroj, havas strangajn foliojn. Tri diferentaj formoj estas ĝiaj folioj.
Unu aspektas normala, sed aliaj du estas kiel duonganto de du-fingra kaj tri-fingra.

Jam estas la sezono ke la oksikoko matures tiel bela.
Mi ĉiam ŝatas tiun koloron de aŭtuno.
Mi nomigis ĝin Oksikoko de alta arbusto(Viburnum trilobum), ĉar mi ne scias ĝian propran Esperantan nomon.